Opieka medyczna we Francji jest tradycyjne ukierunkowana na leczenie szpitalne. Większość lekarzy specjalistów zatrudnionych jest tam w szpitalach państwowych. Pozostali lekarze pracują w prywatnych klinikach, w zakładach pracy, instytucjach naukowo-badawczych, bądź prowadzą własne gabinety.

W sektorze publicznym pensje i ogólne warunki pracy negocjowane są pomiędzy dyrekcją szpitala a lekarzami, zgodnie z obowiązującymi we Francji siatkami płac. Możliwość indywidualnych negocjacji dotyczy tylko tych przypadków, w których szpitale mają poważne kłopoty z zatrudnieniem konkretnego rodzaju specjalisty.

Wszyscy lekarze praktykujący we Francji muszą być członkami Francuskiego Stowarzyszenia Medycznego (Conseil National De L'Ordre Des Médecins). Stowarzyszenie CNOM reprezentuje swoich członków w grupowych negocjacjach dotyczących płac, godzin i warunków pracy itp. Stowarzyszenie jest również zaangażowane w szeroki wachlarz kwestii zawodowych, takich jak edukacja medyczna, etyka zawodowa, polityka ochrony zdrowia, kontrola jakości usług i współpraca zagraniczna.

W celu uzyskania dalszych informacji o tym, jak wygląda praca lekarza szpitalnego we Francji, zapraszamy do odwiedzenia strony rady Conseil National Medecin, lub przeczytania jej Celów Statutowych.

Czas pracy lekarzy zatrudnionych w szpitalach regulowany jest przepisami prawa; każdego lekarza obowiązuje przepracowanie 10 pół-dniówek na tydzień (maksymalnie 48godzin). Za dyżury nocne i weekendowe lekarz otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie, „czas wolny w zamian" lub kombinację obu tych rozwiązań.

W początkowym okresie zatrudnienia zagraniczni lekarze z Unii Europejskiej zwykle otrzymują status „lekarza kontraktowego". Kontrakt taki zaczyna się od dwumiesięcznego okresu próbnego, trwa maksymalnie dwa lata i kończy się egzaminem uprawniającym do podjęcia pracy w charakterze "lekarza szpitalnego". Zdanie tego egzaminu i otrzymanie tytułu lekarza szpitalnego sprawia, że okres pracy na kontrakcie zostaje zaliczony do stażu pracy a pozycja lekarza zostaje oznaczona w skali od 1 do 13. Przejście od statusu lekarza kontraktowego do statusu lekarza szpitalnego zwykle trwa nie mniej niż sześć miesięcy i nie więcej niż dwa lata.

Kariera lekarza szpitalnego rozwija się liniowo i ma trend wzrostowy. Osiągnięcie stopnia 13-stego (poczynając o stopnia 1-ego) trwa zwykle 24 lata. Jeżeli lekarz jest zdolny i skłonny uczestniczyć w większym stopniu w realizacji harmonogramu pracy szpitala, na przykład podejmując dodatkowe dyżury na swoim oddziale, jego pensja zostanie zwiększona zgodnie z krajową siatką płac lub dzięki ustaleniom między nim a szpitalem, w którym jest zatrudniony. Po okresie trwającym od 6 miesięcy do maksimum 2 lat, gdy kontraktowi lekarze stają się lekarzami szpitalnymi, ich pensja zależy od stażu pracy (stopnia), ilości obowiązków dodatkowych i zadań szkoleniowych.

W ciągu miesiąca lekarze mogą liczyć na przeciętnie 1 dyżur w dzień roboczy i 1dyżur w sobotę lub niedzielę. Jeżeli lekarz pełni dyżur (pozostaje w gotowości na wezwanie telefoniczne), każda podróż do szpitala zostanie wynagrodzona, a wynagrodzenie to jest wypłacane nawet wówczas, gdy nie zostanie wykonana żadna konsultacja.

Lekarze mają prawo do ciągłego szkolenia się (tzw. CPD - Nieustanny Rozwój Zawodowy) i są uprawnieni do 14 dni płatnego urlopu szkoleniowego rocznie w celu uczestniczenia w kongresach (krajowych i międzynarodowych), kursach i innych imprezach szkoleniowych.

Obowiązki lekarza szpitalnego obejmują szkolenie lekarzy odbywających specjalizację oraz uczestnictwo w działalności edukacyjnej.

Typowe zadania lekarza szpitalnego to:

• Czynności medyczne wykonywane w macierzystym szpitalu lub w szpitalach z nim powiązanych na podstawie umowy
• Dyżury nocne
• Działania o charakterze organizacyjnym na rzecz macierzystej placówki
• Szkolenia i prace badawcze
• Działania we współpracy z innymi szpitalami
• Prywatna praktyka w szpitalu (maksymalnie dwie pół-dniówki)
• Ciągłe szkolenie się (CPD - Nieustanny Rozwój Zawodowy)

Perspektywy pracy dla lekarzy oceniane są jako bardzo optymistyczne. Już teraz Francja odczuwa znaczący niedobór lekarzy wielu specjalizacji, zwłaszcza w niektórych częściach kraju; oczekuje się, iż popyt na usługi medyczne będzie rósł ze względu na to, że wielu lekarzy przejdzie na emeryturę w przeciągu następnych 10-15 lat.