Większość lekarzy szpitalnych w Szwecji pracuje w szpitalach i klinikach prowadzonych przez samorządy okręgowe. Pozostali zatrudnieni są przez prywatnych świadczeniodawców lub w placówkach badawczo-rozwojowych. . Samorządy okręgowe (jest ich w Szwecji 21) organizują opiekę medyczną na trzech poziomach: podstawowym (lekarze pierwszego kontaktu), okręgowym i regionalnym.

Przyszłość lekarzy w Szwecji rysuje się w bardzo jasnych barwach. Już teraz widać braki kadrowe w wielu specjalistycznych dziedzinach medycyny, zwłaszcza w niektórych częściach kraju, a oczekuje się, iż popyt będzie rósł, gdyż w ciągu następnych 10 do 15 lat wielu lekarzy przejdzie na emeryturę.

Godziny pracy w szpitalach są częściowe regulowane przez prawo, a częściowo przez układy zbiorowe. Tydzień roboczy trwa standardowo 40 godzin. Dochodzą do tego nocne i weekendowe dyżury, za które lekarz otrzymuje wynagrodzenie finansowe, „wolny czas w zamian" (ang. TOIL time off in-lieu) lub kombinację tych dwóch rozwiązań.

Zarobki i ogólne warunki zatrudnienia negocjowane są pomiędzy Federacją Rad Okręgowych a Szwedzkim Stowarzyszeniem Medycznym (ang.: Swedish Medical Association). Zawierane w wyniku tych negocjacji branżowe układy zbiorowe pozostawiają jednak znaczną swobodę dalszych negocjacji na szczeblu lokalnym, pomiędzy poszczególnymi radami okręgów a lokalnymi oddziałami Szwedzkiego Stowarzyszenia Medycznego.

Znaczna większość (90-95 %) szwedzkich lekarzy to członkowie Szwedzkiego Stowarzyszenia Medycznego. Stowarzyszenie nie tylko reprezentuje swoich członków w negocjacjach zbiorowych w sprawach wynagrodzeń, godzin pracy, warunków pracy itp., lecz zaangażowane jest, i to głęboko, również w takie sprawy jak kształcenie zawodowe i etyka medyczna, profilaktyka zdrowotna, zapewnianie wysokiej jakości świadczeń i współpraca międzynarodowa.

Lekarze rodzinni zatrudniani są w gabinetach na terenie poszczególnych okręgów. W większości gabinetów mamy do czynienia z praktyką grupową - obok lekarzy pracują tam sekretarki medyczne, pielęgniarki i fizjoterapeuci. Czasami w skład takich grup wchodzą również psychologowie i prawnicy.

Sektor podstawowej opieki zdrowotnej w Szwecji zapewnia szeroki zakres usług medycznych i czyni to nadzwyczaj dobrze. Szwedzkich lekarzy rodzinnych cechuje rozległa wiedza obejmująca różne działy medycyny. Liczba pacjentów kierowanych przez nich do specjalistów wynosi mniej niż 10 procent. Świadczone usługi obejmują leczenie prewencyjne i rehabilitacyjne, opiekę położniczą i pediatryczną, opiekę zdrowotną nad dziećmi w szkołach oraz nad osobami w wieku podeszłym.

Opieka podstawowa jest kluczowym elementem systemu opieki zdrowotnej w Szwecji. Głównym jej celem jest sprostanie potrzebom większości pacjentów w zakresie lecznictwa, profilaktyki i rehabilitacji.

Ponieważ nostryfikacja dyplomów dla lekarzy medycyny rodzinnej w obrębie Unii Europejskiej nie jest praktykowana, lekarze wykształceni w innych krajach UE są wstępnie zatrudniani jako „ST-doctor", czyli „lekarz w trakcie szkolenia specjalistycznego". Na początku sprawdzane są kompetencje konkretnego lekarza, co owocuje sformułowaniem indywidualnego toku szkolenia prowadzącego do otrzymania przezeń tytułu specjalisty.

Szkolenia specjalizacyjne dla lekarzy pierwszego kontaktu wykształconych w innych krajach UE prowadzone są w szpitalach na specjalnie utworzonych stanowiskach i często obejmują praktykę na różnych oddziałach. . Indywidualny plan nauki często obejmuje dodatkowe szkolenia w dziedzinach takich jak interna, chirurgia zabiegowa, psychiatria, pediatria i ginekologia.

Podczas szkolenia lekarzowi towarzyszy wyznaczony mu opiekun, , gotowy udzielać wskazówek i wsparcia. Umiejętności kliniczne szkolonego lekarza i jego wiedza teoretyczna są cyklicznie sprawdzane w trakcie całego okresu szkoleniowego. Przebieg szkolenia jest po jego zakończeniu oceniany. Uzyskanie uprawnień specjalisty nie jest formalnie uzależnione od zdania egzaminu końcowego, jednakże niektóre stowarzyszenia grupujące lekarzy pewnych specjalności taki nieformalny wymóg wprowadziły (egzaminy dobrowolne).

Godziny pracy lekarzy rodzinnych są po części regulowane przez prawo, a po części poprzez umowy zbiorowe. Tydzień roboczy obejmuje standardowo 40 godzin, lekarze mają jednak możliwość podejmowania pracy dodatkowej, za co przysługuje im wynagrodzenie finansowe, „czas wolny w zamian" (ang. TOIL - time off in-lieu) lub połączenie tych obu rozwiązań.

Wynagrodzenia i ogólne warunki pracy negocjowane są pomiędzy Federacją Rad Okręgowych a Szwedzkim Stowarzyszeniem Medycznym. Zawierane w wyniku tych negocjacji umowy zbiorowe pozostawiają jednak znaczną swobodę dalszych negocjacji na szczeblu lokalnym, pomiędzy poszczególnymi radami okręgów a lokalnymi oddziałami Szwedzkiego Stowarzyszenia Medycznego.

Psychiatria w Szwecji stanowi integralną część systemu opieki zdrowotnej. Główne obowiązki psychiatry w Szwecji obejmują takie elementy jak:

• Terapia szpitalna i/lub opieka ambulatoryjna
• Opieka nad pacjentami szpitala - leczonymi dobrowolnie lub przymusowo
• Asertywna terapia społeczna, opieka ambulatoryjna, podejmowanie interwencji w sytuacjach kryzysowych, opieka nad pacjentami trafiającymi do szpitala bez utraty kontaktu z ich grupami wsparcia

Godziny pracy regulowane są częściowo przez prawo, a częściowo przez umowy zbiorowe. Tydzień roboczy obejmuje zasadniczo 40 godzin. Znaczna większość szwedzkich psychiatrów należy do Szwedzkiego Stowarzyszenia Psychiatrów (ang. Swedish Psychiatric Association).

Nie rekomendujemy naszym szwedzkim klientom rekrutowania lekarzy z zagranicy bezpośrednio do sektora psychiatrii dziecięcej. Jednakże, po pewnym okresie ich pobytu w Szwecji, otworzą się dla nich możliwości pracy także na tym polu. Psychiatrzy zachęcani są również do podejmowania pracy naukowo-badawczej; możliwości w tej dziedzinie są uzależnione od wielkości szpitala, jego dotychczasowego dorobku w tej dziedzinie oraz przyjętej strategii działania.

W Szwecji stomatolodzy mogą pracować w ramach Publicznych Usług Stomatologicznych lub w ramach prywatnej praktyki. Publiczne usługi stomatologiczne świadczone są zwykle w lokalnych przychodniach stomatologicznych, prowadzonych przez samorządy. Wszelkie rodzaje usług w ramach sektora publicznego są wolne od opłat dla dzieci i młodzieży do 19 roku życia. Oprócz dzieci, które otaczane są w sektorze publicznym szczególną troską,oraz innych grup pacjentów z jakiegoś tytułu uprzywilejowanych, usługami stomatologicznymi objęci są również dorośli; w ich przypadku koszty usług są refundowane częściowo ze środków samorządowych.

Szwedzkie publiczne kliniki stomatologiczne są nadzwyczaj dobrze wyposażone. Każdy stomatolog posiada tu swój własny gabinet. Obsługa pacjentów wykonywana jest głównie w ramach pracy zespołowej. Stomatolodzy współpracują z wykwalifikowanymi pielęgniarkami i higienistami dentystycznymi. Higieniści mają kwalifikacje do samodzielnej pracy, która oprócz diagnozy może obejmować również zakładanie tymczasowych wypełnień i dokonywanie miejscowych znieczuleń.

Stomatologicznej oczekuje się wykonywania wszelkiego rodzaju zabiegów dentystycznych, począwszy od działań prewencyjnych przez stomatologię dziecięcą, ortodoncję, nowoczesną protetykę dentystyczną, chirurgią szczękową, aż po implantologię. Badania rentgenowskie są powszechnie stosowane przez stomatologów i znaczna większość z nich rozpoczyna leczenie od takiego badania. W wypadku skomplikowanego leczenia pacjenci kierowani są do odpowiedniego specjalisty.

Godziny pracy regulowane są przepisami praw. Tydzień roboczy obejmuje 40 godzin, od poniedziałku do piątku. Podczas dnia roboczego przysługuje przerwa na lunch i dwie krótkie przerwy na kawę. Każdy stomatolog ma prawo spędzić jedną godzinę tygodniowo na zajęciach sportowych. Praca w godzinach nadliczbowych uzależniona jest od lokalnych potrzeb.